കാണാതായ വധുവിനെ രക്ഷിക്കാൻ ഷിഹാബിന്റെ അവസാന ദൗത്യം
പുലർച്ചെ പൂർണമായി വിടർന്നിരുന്നില്ല. മലമുകളിലേക്ക് കയറുന്ന ഇടുങ്ങിയ റോഡിലൂടെ ഇൻസ്പെക്ടർ ഷിഹാബിന്റെ ജീപ്പ് പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. രാത്രി മുഴുവൻ പെയ്ത മഴ കാരണം റോഡിന്റെ ഇരുവശവും നനഞ്ഞിരുന്നു. കാടിനുള്ളിൽ നിന്ന് പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആ പ്രകൃതിയുടെ ഭംഗി ആരുടെയും മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞില്ല. എല്ലാവരുടെയും ചിന്ത ഒരേയൊരു കാര്യത്തിലായിരുന്നു. കാണാതായ വധു ആയിഷ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ടോ?
ഷിഹാബ് ഇടയ്ക്കിടെ മൊബൈലിൽ വന്ന സന്ദേശം വീണ്ടും വായിച്ചു.
“വൈകിയാൽ അവളെ ജീവനോടെ ഇനി കാണില്ല…”
ആ വാക്കുകൾ വെറുമൊരു ഭീഷണിയല്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നി. സന്ദേശം അയച്ചയാൾ പോലീസിന്റെ ഓരോ നീക്കവും നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ മലമുകളിലെ പഴയ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് നേരിട്ട് വലിയ പോലീസ് സംഘത്തെ കൊണ്ടുപോകാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല. ജീപ്പ് ബംഗ്ലാവിൽ നിന്ന് ഏകദേശം ഇരുനൂറ് മീറ്റർ അകലെയുള്ള പഴയ റബർതോട്ടത്തിനരികിൽ നിർത്തി.
“ഇനി എല്ലാവരും വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചാണ് നീങ്ങേണ്ടത്.”
ഷിഹാബ് ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
“അവർക്ക് നമ്മൾ വരുമെന്ന് അറിയാം.”
അദ്നാൻ ദൂരെയുള്ള പഴയ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് നോക്കി. ഒരുകാലത്ത് ആഡംബരത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്ന ആ കെട്ടിടം ഇന്ന് കാടുകൾക്കിടയിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിലായിരുന്നു. തകർന്ന ജനലുകൾ, പായൽപിടിച്ച ചുമരുകൾ, കാറ്റിൽ ആടുന്ന പഴയ വാതിൽ… എല്ലാം ചേർന്ന് ആ സ്ഥലത്തിന് ഒരു ഭീതിജനകമായ നിശ്ശബ്ദത നൽകി.
അവൻ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു പ്രാർത്ഥന മാത്രം പറഞ്ഞു.
“ആയിഷ… എവിടെയായാലും ധൈര്യമായി ഇരിക്ക്. ഞാൻ വന്നിട്ടുണ്ട്.”
കാണാതായ വധുവിന്റെ രഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരുന്ന പഴയ ബംഗ്ലാവ്
ബംഗ്ലാവിന്റെ പ്രധാന വാതിൽ പകുതി തുറന്ന നിലയിലായിരുന്നു. എന്നാൽ ഷിഹാബ് അതിലൂടെ കയറാൻ തയ്യാറായില്ല. ചുറ്റും നടന്ന് വീടിന്റെ പിന്നിലെ ഭാഗം പരിശോധിച്ചപ്പോൾ മണ്ണിൽ പുതിയ ടയർപാടുകൾ കണ്ടു.
“ഇവിടെ ഇന്നലെ രാത്രിയെങ്കിലും വാഹനം വന്നിട്ടുണ്ട്.”
ഫോറൻസിക് ഓഫീസർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
പിന്നിലെ വാതിൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അകത്ത് കടന്നപ്പോൾ പൊടിപിടിച്ച പഴയ ഫർണിച്ചറുകളും ചുമരിൽ തൂങ്ങിയ മങ്ങിപ്പോയ കുടുംബചിത്രങ്ങളും അവരുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. വർഷങ്ങളായി ഉപേക്ഷിച്ച വീട് പോലെയായിരുന്നെങ്കിലും ചില കാര്യങ്ങൾ സംശയം ഉണർത്തി.
മേശപ്പുറത്ത് ഇപ്പോഴും ചൂട് മാറാത്ത ചായക്കപ്പ്.
തറയിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മെഴുകുതിരി.
ഇപ്പോൾ മാത്രമാണ് ആരോ ഈ മുറി വിട്ടുപോയതെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
ഷിഹാബ് ഓരോ മുറിയും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് മുകളിലെ നിലയിൽ നിന്ന് വളരെ നേരിയ ശബ്ദം കേട്ടത്.
ആദ്യം അത് കാറ്റാണെന്ന് തോന്നി.
പക്ഷേ വീണ്ടും കേട്ടപ്പോൾ അത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ കരച്ചിലാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി.
അദ്നാൻ പടികൾ കയറാൻ തുടങ്ങി.
ഷിഹാബ് അവനെ തടഞ്ഞില്ല.
കാരണം ആ ശബ്ദം…
കാണാതായ വധു ആയിഷയുടേതായിരിക്കാമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനും തോന്നിയിരുന്നു.
കാണാതായ വധുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യം പറയാൻ ഒരാൾ കാത്തിരുന്നു
മുകളിലെ നിലയിലെ അവസാന മുറിയുടെ വാതിൽ അകത്തുനിന്ന് പൂട്ടിയിരുന്നു.
കോൺസ്റ്റബിളുകൾ ചേർന്ന് വാതിൽ തകർത്തു.
വാതിൽ തുറന്ന നിമിഷം എല്ലാവരും അകത്തേക്ക് ഓടി.
പക്ഷേ…
അവിടെ ആയിഷ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
മുറിയുടെ നടുവിൽ ഒരു പഴയ വീൽചെയറിൽ ഇരുന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ മാത്രം.
വെള്ള താടിയും കനത്ത കണ്ണാടിയും ധരിച്ചിരുന്ന അയാൾ ശാന്തമായി അവരെ നോക്കി.
ആരും ഒന്നും പറയുന്നതിന് മുമ്പ് അയാൾ തന്നെ സംസാരിച്ചു.
“ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം…”
“…ഷിഹാബ് ഇവിടെയെത്തുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.”
ഷിഹാബ് ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വന്നു.
“ഹാജി…”
ആ പേര് കേട്ടപ്പോൾ വൃദ്ധന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“അതെ…”
“എല്ലാവരും മരിച്ചെന്ന് വിശ്വസിച്ച ഹാജി.”
മുറിയിലാകെ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.
അദ്നാൻ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ആയിഷ എവിടെയാണ്?”
ഹാജി അവനെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.
ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“നീ അന്വേഷിക്കുന്നത്…”
“…കാണാതായ വധുവിനെ മാത്രമാണ്.”
“പക്ഷേ ഞാൻ അന്വേഷിക്കുന്നത്…”
“…ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് എന്നിൽ നിന്ന് കവർന്നെടുത്ത ജീവിതമാണ്.”
അത് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഹാജി തന്റെ അരികിലെ മേശയിൽ കിടന്നിരുന്ന പഴയ മരപ്പെട്ടിയിലേക്ക് കൈ നീട്ടി.
ആ പെട്ടിക്കുള്ളിലായിരുന്നു…
ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരം നൽകുന്ന രേഖകൾ.
കാണാതായ വധുവിന്റെ പിന്നിലെ ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള സത്യം
മുറിക്കുള്ളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചത് പഴയ മരപ്പെട്ടിയുടെ മൂടി തുറക്കുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു. ഹാജിയുടെ കൈകൾ പ്രായത്തിന്റെ വിറയലിൽ കുലുങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയത്തിന്റെ ഒരു തുള്ളിപോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇരുപത് വർഷം മനസ്സിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഒരു ഭാരം ഇറക്കിവെക്കാൻ കാത്തിരുന്ന മനുഷ്യന്റെ ശാന്തത മാത്രമാണ് ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നത്. ഷിഹാബ് ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ അദ്ദേഹത്തെ നിരീക്ഷിച്ചു. ചിലപ്പോൾ ഒരു കുറ്റവാളിയെക്കാൾ കൂടുതൽ സത്യങ്ങൾ പറയുന്നത് സമയം തന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പല കേസുകളിലും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് അതുതന്നെയായിരുന്നു സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത്. കാണാതായ വധു ആയിഷയെ കണ്ടെത്താനുള്ള അന്വേഷണത്തിന് പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന യഥാർത്ഥ ചരിത്രം ഇനി പുറത്തുവരാൻ പോകുകയായിരുന്നു.
ഹാജി മരപ്പെട്ടിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് പഴക്കംചെന്ന കുറച്ച് രേഖകളും, മങ്ങിയ ഒരു ഫോട്ടോ ആൽബവും, ചുവന്ന തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു ഡയറിയും പുറത്തെടുത്തു. ആ ഡയറിയുടെ പുറംചട്ടയിൽ സ്വർണനിറത്തിൽ എഴുതിയിരുന്ന ഒരു പേര് മാത്രം എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി.
“നസ്രീൻ.”
അദ്നാൻ അറിയാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
“ഇത്…”
“ആയിഷയുടെ അമ്മയുടെ ഡയറിയാണോ?”
ഹാജി പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“അതെ…”
“പക്ഷേ നിങ്ങൾ എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചതുപോലെ നസ്രീൻ ഒരിക്കലും ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോയതല്ല.”
ഷിഹാബിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുണ്ടു.
“അപ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
ഹാജി ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു.
“സത്യം പറയേണ്ട സമയം എത്തിയിരിക്കുന്നു…”
കാണാതായ വധുവിന്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിച്ച നസ്രീന്റെ ഡയറി
ഹാജി ഡയറിയുടെ ആദ്യ പേജ് തുറന്നു. മഞ്ഞനിറം പിടിച്ച കടലാസുകളിൽ വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കം വ്യക്തമായിരുന്നു. ഓരോ പേജും കണ്ണീരിൽ നനഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു. പുറത്തേക്ക് കാറ്റ് വീശുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു.
ഹാജി പതുക്കെ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ഞാൻ ആരെയും വഞ്ചിച്ചിട്ടില്ല… ഞാൻ സ്നേഹിച്ചതാണ് എന്റെ കുറ്റമെങ്കിൽ അതിന് ശിക്ഷ എന്റെ മകൾ അനുഭവിക്കരുത്…”
ആ വരി കേട്ട നിമിഷം ഉമ്മമ്മ കരച്ചിൽ അടക്കാനായില്ല.
ഹാജി അടുത്ത പേജ് തുറന്നു.
“റാഷിദിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ച ദിവസം എന്റെ ജീവിതവും അവസാനിച്ചു. എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എങ്കിലും ജീവനോടെ വളർത്തണം എന്നൊരൊറ്റ ആഗ്രഹം മാത്രമാണ് എന്നെ ജീവനോടെ നിർത്തിയത്…”
അദ്നാൻ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഷിഹാബിനെ നോക്കി.
“അപ്പോൾ…”
“…കാണാതായ വധു ആയിഷയ്ക്ക് സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നോ?”
“ഇല്ല.”
ഷിഹാബ് ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.
“അവളിൽ നിന്ന് സത്യം മനപ്പൂർവ്വം മറച്ചുവെച്ചതാണ്.”
ഹാജി ഡയറി അടച്ചു.
“അവൾ വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് എല്ലാം അറിയാൻ തുടങ്ങി…”
“അതിനാലാണ്…”
“…ആരും അവളെ വീണ്ടും മൗനത്തിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്.”
മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.
എന്നാൽ…
ആ നിശ്ശബ്ദത അധികനേരം നീണ്ടുനിന്നില്ല.
അപ്പോഴാണ് ബംഗ്ലാവിന്റെ താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ശബ്ദം കേട്ടത്.
ധടാം…!
അതിന് പിന്നാലെ…
ഒരാളുടെ ഉറച്ച കാലടികൾ പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് കയറിവരാൻ തുടങ്ങി.
ഷിഹാബ് ഉടൻ തന്റെ തോക്ക് പുറത്തെടുത്തു.
കോൺസ്റ്റബിളുകളും സ്ഥാനമുറപ്പിച്ചു.
ഹാജി മാത്രം ശാന്തനായിരുന്നു.
അദ്ദേഹം കണ്ണുകൾ അടച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അവൻ വന്നിരിക്കുന്നു…”
“ഇത്രയും വർഷം ഈ കുടുംബത്തെ നിഴലിൽ നിന്ന് നിയന്ത്രിച്ച യഥാർത്ഥ മനുഷ്യൻ…”
കാണാതായ വധുവിനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ യഥാർത്ഥ മുഖം പുറത്തുവന്നു
പഴയ മരപ്പടികളിലൂടെ മുകളിലേക്ക് കയറിവരുന്ന കാലടികളുടെ ശബ്ദം ഓരോ നിമിഷവും കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. ആ ശബ്ദം കേൾക്കുന്തോറും മുറിക്കുള്ളിലെ വായുപോലും ഭാരമുള്ളതായി തോന്നി. ഷിഹാബ് തന്റെ തോക്ക് ഉറച്ചുപിടിച്ച് വാതിലിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. കോൺസ്റ്റബിളുകൾ ഇരുവശത്തുമായി നിലയുറപ്പിച്ചു. അദ്നാന്റെ ഹൃദയം നിയന്ത്രിക്കാനാകാത്ത വേഗത്തിൽ മിടിക്കുകയായിരുന്നു. ഇത്രയും ദിവസമായി അവർ അന്വേഷിച്ചിരുന്ന കാണാതായ വധു ആയിഷയുടെ ജീവിതം മാറ്റിമറിച്ച യഥാർത്ഥ മനുഷ്യൻ ഇനി അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് വരാൻ പോകുകയായിരുന്നു.
കാലടികൾ വാതിലിന് മുന്നിൽ നിന്നു.
അൽപനേരം ആരും അകത്തേക്ക് കടന്നില്ല.
പിന്നീട്…
വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
വെളുത്ത മുണ്ടും ഇളം ചാരനിറ ഷർട്ടും ധരിച്ച ഒരു മധ്യവയസ്കൻ അകത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അയാളെ കണ്ട നിമിഷം ഉമ്മമ്മയുടെ മുഖം നിറംവിട്ടു. അദ്നാൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ നിന്നു. പക്ഷേ ഷിഹാബിന്റെ കണ്ണുകൾ മാത്രം ആ മനുഷ്യനിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.
“അവസാനം…”
ആ മനുഷ്യൻ ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“…നിങ്ങൾ ഇവിടെ വരെ എത്തിയല്ലോ.”
ഹാജി തലതാഴ്ത്തി.
“നിന്റെ കളി ഇവിടെ അവസാനിക്കും…”
ആ മനുഷ്യൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“ഇരുപത് വർഷം ആരും എന്നെ കണ്ടെത്തിയില്ല.”
“ഇനി കണ്ടെത്തിയാലും വൈകിപ്പോയി.”
കാണാതായ വധുവിന്റെ രഹസ്യം തുറന്ന പഴയ കുടുംബസ്വത്ത്
ഷിഹാബ് ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വന്നു.
“ആയിഷ എവിടെയാണ്?”
അയാൾ മറുപടി പറയാതെ മുറിയുടെ ചുമരിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന പഴയ കുടുംബചിത്രത്തിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി.
“ആ ചിത്രത്തിൽ നിൽക്കുന്ന എല്ലാവരും ഈ തറവാടിന്റെ അവകാശികളായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“…ഒരു വിൽപത്രം എല്ലാം മാറ്റിമറിച്ചു.”
അദ്ദേഹം പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് മഞ്ഞനിറം പിടിച്ച ഒരു രേഖ പുറത്തെടുത്തു.
“ഈ രേഖ പുറത്തിറങ്ങിയ ദിവസം മുതൽ…”
“…ഈ കുടുംബത്തിൽ വിശ്വാസം മരിച്ചു.”
ഷിഹാബ് രേഖ കൈയിലെടുത്തു.
അതിൽ വ്യക്തമായി എഴുതിയിരുന്നത്…
തറവാട്ടിലെ മുഴുവൻ സ്വത്തുക്കളുടെയും യഥാർത്ഥ അവകാശി നസ്രീൻ.
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ഞെട്ടി.
ഉമ്മമ്മ കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അതുകൊണ്ടാണോ…”
“…അവളെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്?”
ആ മനുഷ്യൻ തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“അതെ.”
“പിന്നീട്…”
“അവളുടെ മകൾ വളർന്നപ്പോൾ…”
“…കാണാതായ വധു ആയിഷയും അതേ സത്യത്തിലേക്ക് എത്തിത്തുടങ്ങി.”
കാണാതായ വധുവിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഷിഹാബ് എടുത്ത നിർണായക തീരുമാനം
ഷിഹാബ് ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി.
മുറിയിലെ ഓരോ ജനലും അടഞ്ഞിരുന്നു.
പിന്നിലെ വാതിൽ മാത്രം ചെറുതായി തുറന്നുകിടക്കുന്നു.
അതേ സമയം…
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വയർലെസ് സെറ്റിൽ ശബ്ദം കേട്ടു.
“സാർ…”
“ബംഗ്ലാവിന്റെ താഴത്തെ നിലയിൽ ഒരാളെ കണ്ടെത്തി.”
“ആരാണ്?”
“ഒരു യുവതി…”
“കൈകൾ കെട്ടിയ നിലയിലാണ്.”
അദ്നാൻ ഒരു നിമിഷം പോലും കാത്തുനിന്നില്ല.
“ആയിഷ!”
എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ താഴേക്ക് ഓടി.
ഷിഹാബും കോൺസ്റ്റബിളുകളും പിന്നാലെ പാഞ്ഞു.
പക്ഷേ…
പിന്നിൽ നിന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ ചിരി വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
“നിങ്ങൾ വൈകിപ്പോയി…”
“…കളി ഇപ്പോഴും തീർന്നിട്ടില്ല.”
ഷിഹാബ് പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അയാൾ നിൽക്കേണ്ട സ്ഥലത്ത്…
ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ചുമരിന്റെ പിന്നിലുള്ള രഹസ്യവാതിൽ വീണ്ടും തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
ആ മനുഷ്യൻ വീണ്ടും ഇരുട്ടിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷനായിരുന്നു.
എന്നാൽ…
ഈ തവണ ഷിഹാബിന്റെ മുഖത്ത് നിരാശയില്ലായിരുന്നു.
കാരണം…
കാണാതായ വധു ആയിഷ ജീവനോടെ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലുണ്ടെന്ന ആദ്യ ഉറച്ച തെളിവ് അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചിരുന്നു.
കാണാതായ വധുവിനെ ജീവനോടെ കണ്ടെത്തിയ നിമിഷം
ബംഗ്ലാവിന്റെ താഴത്തെ നിലയിലേക്കുള്ള പഴയ മരപ്പടികൾ അതിവേഗത്തിൽ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഓരോ ചുവടും വലിയ ശബ്ദം ഉയർത്തി. വർഷങ്ങളായി ആരും താമസിക്കാത്ത കെട്ടിടമായിരുന്നെങ്കിലും, അകത്ത് മനുഷ്യസാന്നിധ്യത്തിന്റെ വ്യക്തമായ അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പുതുതായി കത്തിച്ച മെഴുകുതിരികൾ, പകുതി കുടിച്ച ചായ, ചുമരിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന പുതിയ CCTV മോണിറ്റർ—ഇതെല്ലാം ആ ബംഗ്ലാവ് വെറും ഒളിത്താവളമല്ല, വളരെ കൃത്യമായി ആസൂത്രണം ചെയ്ത ഒരു രഹസ്യകേന്ദ്രമാണെന്ന് തെളിയിച്ചു. കാണാതായ വധു ആയിഷയെ ഇവിടെ തടവിലിട്ടിരുന്നതിൽ ഷിഹാബിന് ഇനി സംശയമില്ലായിരുന്നു.
അദ്നാൻ എല്ലാവരെയും മറികടന്ന് അവസാന മുറിയുടെ വാതിലിനരികിലേക്ക് ഓടി. വാതിലിൽ പുറത്തുനിന്ന് കനത്ത ഇരുമ്പ് പൂട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ പൂട്ടിൽ പിടിച്ചു.
“ആയിഷ…”
അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
അകത്ത് നിന്ന് കുറച്ചുനേരം മറുപടിയൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.
പിന്നീട്…
വളരെ ക്ഷീണിച്ച ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം കേട്ടു.
“അദ്നാൻ…”
ആ ഒരു വാക്ക് കേട്ട നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഷിഹാബ് സാർ…”
“അവൾ അകത്തുണ്ട്.”
കോൺസ്റ്റബിളുകൾ ഇരുമ്പ് കമ്പികൊണ്ട് പൂട്ടിൽ ശക്തമായി അടിച്ചു. മൂന്നാമത്തെ അടിയിൽ പൂട്ടു പൊട്ടി നിലത്തുവീണു.
വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
അകത്തുണ്ടായിരുന്ന കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഓരോരുത്തരുടെയും ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
മുറിയുടെ മൂലയിൽ പഴയ ഒരു കസേരയിൽ കൈകൾ കെട്ടിയ നിലയിൽ ആയിഷ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മുഖത്ത് ക്ഷീണം വ്യക്തമായിരുന്നു. മണിക്കൂറുകളായി ഉറങ്ങാതിരുന്നതിന്റെ അടയാളം കണ്ണുകളിൽ കാണാമായിരുന്നു. എന്നാൽ അദ്നാനെ കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു.
അദ്നാൻ ഓടിച്ചെന്ന് അവളുടെ കൈയിലെ കയറുകൾ അഴിച്ചു.
“നിനക്ക് ഒന്നും പറ്റിയിട്ടില്ലല്ലോ?”
ആയിഷ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഞാൻ കരുതി…”
“…നിങ്ങൾ വരില്ലെന്ന്.”
അദ്നാൻ ഒന്നും പറയാനായില്ല.
അവൻ അവളുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു.
ആ നിമിഷം ഇൻസ്പെക്ടർ ഷിഹാബ് മുറിയിലാകെ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.
കാരണം അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു…
കാണാതായ വധു ആയിഷയെ രക്ഷിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ഈ കേസ് അവസാനിക്കുന്നില്ല.
യഥാർത്ഥ കുറ്റവാളി ഇപ്പോഴും രക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ആയിഷ ഷിഹാബിനെ നോക്കി വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞത്.
“സാർ…”
“നിങ്ങൾ ഇവിടെ നിന്ന് ഉടൻ പുറത്തുപോകണം.”
ഷിഹാബ് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
ആയിഷയുടെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും ഭയം നിറഞ്ഞു.
അവൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് ചുമരിന്റെ മുകളിലേക്കുള്ള ഒരു ചെറിയ ചുവന്ന ലൈറ്റിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“അത്…”
“…ടൈം ബോംബിന്റെ കൗണ്ട്ഡൗണാണ്.”
എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരുമിച്ച് ആ ചുവന്ന ഡിജിറ്റൽ ഡിസ്പ്ലേയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അതിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്ന സമയം…
04:57
ഷിഹാബിന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി.
മുഴുവൻ ബംഗ്ലാവും…
അഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ തകർന്നുവീഴാൻ പോകുകയായിരുന്നു.
കാണാതായ വധുവിനെ രക്ഷിക്കാൻ മരണത്തോട് മല്ലിട്ട ഷിഹാബ്
മുറിക്കുള്ളിലെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഡിജിറ്റൽ ടൈമറിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
ബീപ്… ബീപ്… ബീപ്…
ചുവന്ന അക്കങ്ങൾ ഓരോ സെക്കന്റും കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
04:56… 04:55… 04:54…
ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം ആരുടെയും ശ്വാസം നേരെയായിരുന്നില്ല. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് കാണാതായ വധു ആയിഷയെ ജീവനോടെ കണ്ടെത്തിയ സന്തോഷം എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ ആ സന്തോഷം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഭയമായി മാറി. മുഴുവൻ ബംഗ്ലാവും സ്ഫോടനത്തിൽ തകരാൻ പോകുകയാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിനെ പിടിച്ചുകുലുക്കി.
ഷിഹാബ് ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കിയില്ല.
“എല്ലാവരും ഉടൻ പുറത്തേക്ക്…”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു.
കോൺസ്റ്റബിളുകൾ ആയിഷയെ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ ആയിഷ പെട്ടെന്ന് ഷിഹാബിന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“സാർ…”
“അവർ…”
“…അവർ ഒരാളെ കൂടി ഇവിടെ പൂട്ടിയിട്ടുണ്ട്.”
ഷിഹാബ് ഞെട്ടി.
“ആരാണ്?”
ആയിഷ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പറഞ്ഞു.
“റാഷിദ്…”
“അദ്ദേഹം ജീവനോടെയുണ്ട്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അദ്നാനും ഉമ്മമ്മയും ഒരുമിച്ച് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ഇത്രയും ദിവസമായി മരിച്ചതായി കരുതിയ റാഷിദ്…
അതേ ബംഗ്ലാവിൽ ജീവനോടെ തടവിലായിരുന്നുവെന്ന് ആരും വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
കാണാതായ വധുവിന്റെ ജീവിതത്തിനായി റാഷിദ് ചെയ്ത ത്യാഗം
ആയിഷ ഷിഹാബിനെ നോക്കി കണ്ണീരോടെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“എന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ ദിവസം…”
“…എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് റാഷിദ് ഇക്കയായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ…”
“അവർ അദ്ദേഹത്തെയും പിടിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു.”
“ഇത്രയും ദിവസവും…”
“…എന്നെ ധൈര്യപ്പെടുത്തിയത് അദ്ദേഹം തന്നെയായിരുന്നു.”
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി.
അദ്നാന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ഷിഹാബ് ഉടൻ ചോദിച്ചു.
“എവിടെയാണ് അദ്ദേഹം?”
ആയിഷ വിറയുന്ന കൈ കൊണ്ട് മുറിയുടെ വലതുവശത്തുള്ള പുസ്തക അലമാരയിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി.
“അതിന് പിന്നിൽ…”
“…ഒരു രഹസ്യമുറിയുണ്ട്.”
ഷിഹാബും രണ്ട് കോൺസ്റ്റബിളുകളും ചേർന്ന് ഭാരമുള്ള അലമാര മാറ്റി.
അതിന് പിന്നിൽ ചെറിയ ഇരുമ്പ് വാതിൽ.
വാതിൽ പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടിയിരുന്നു.
അദ്ദേഹം ശക്തമായി ഒരു ചവിട്ടുകൊടുത്തു.
ധടാം…!
വാതിൽ പൊട്ടി തുറന്നു.
അകത്ത്…
ഇരുട്ടിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ ചുമരിൽ ചാരിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
മുഖം മുഴുവൻ താടി വളർന്നിരുന്നു.
കൈകളിൽ പഴയ കയറിന്റെ മുറിവുകൾ.
ശരീരം ക്ഷീണിച്ചിരുന്നെങ്കിലും…
കണ്ണുകളിൽ ജീവിക്കാനുള്ള പ്രതീക്ഷ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഉമ്മമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“റാഷിദ്…”
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആ പേര് ആ ബംഗ്ലാവിന്റെ ചുമരുകളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
കാണാതായ വധുവിന്റെ അവസാന പോരാട്ടം ആരംഭിച്ചു
റാഷിദിനെ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിനിടയിൽ ടൈമർ വീണ്ടും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
02:41…
സമയം അതിവേഗം കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഷിഹാബ് എല്ലാവരെയും നോക്കി.
“ആരും ഭയപ്പെടരുത്.”
“എല്ലാവരെയും ജീവനോടെ പുറത്തേക്ക് എത്തിക്കാം.”
അതേ സമയം…
ബംഗ്ലാവിന്റെ പുറത്തുനിന്ന് ഒരു വാഹനത്തിന്റെ എൻജിൻ ശബ്ദം കേട്ടു.
ഷിഹാബ് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
കറുത്ത എസ്യുവി.
അതിന്റെ അരികിൽ…
ഒരു മനുഷ്യൻ നിൽക്കുന്നു.
അയാൾ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ കൈ ഉയർത്തി.
മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം.
അയാളെ കണ്ട നിമിഷം ഹാജിയുടെ മുഖം വെണ്മയായി.
അദ്ദേഹം വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“അവൻ…”
“ഇത്രയും വർഷം എല്ലാം നിയന്ത്രിച്ച യഥാർത്ഥ സൂത്രധാരൻ…”
ഷിഹാബ് തോക്ക് ഉയർത്തി.
പക്ഷേ…
അയാൾ കാറിൽ കയറി പൊടിപാറിച്ച് അവിടെ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു.
ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലെ ടൈമർ…
02:09…
ഇനി രണ്ട് മിനിറ്റ് മാത്രം ബാക്കി.
കാണാതായ വധുവിന്റെ കേസിന് അവസാന കുറിക്കാൻ ഷിഹാബിന്റെ ജീവൻപണയ പോരാട്ടം
ബംഗ്ലാവിന്റെ ചുമരുകളിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്ന ഡിജിറ്റൽ ടൈമർ അതിവേഗത്തിൽ സമയം എണ്ണിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
01:58… 01:57… 01:56…
ഓരോ സെക്കന്റും എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയമിടിപ്പിനെക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഓടുന്നതുപോലെ തോന്നി. പുകയുടെ മണം പതുക്കെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് പടരാൻ തുടങ്ങി. മേൽക്കൂരയിലെ പഴയ മരത്തടികൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഏത് നിമിഷവും വലിയൊരു ദുരന്തം സംഭവിക്കാമെന്ന ബോധ്യം എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞിരുന്നു. കാണാതായ വധു ആയിഷയെ ജീവനോടെ കണ്ടെത്തിയ സന്തോഷം പോലും ആ നിമിഷം ആരുടെയും മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ അവരുടെ മുന്നിലുള്ള ലക്ഷ്യം ഒന്ന് മാത്രമായിരുന്നു. ജീവനോടെ ഈ ബംഗ്ലാവിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കുക.
ഷിഹാബ് ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് സ്ഥിതിഗതികൾ വിലയിരുത്തി.
“കോൺസ്റ്റബിൾ രാജീവ്…”
“റാഷിദിനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകൂ.”
“സലീം…”
“ആയിഷയെ സുരക്ഷിതമായി താഴേക്ക് എത്തിക്കണം.”
“അദ്നാൻ…”
“നീ അവരുടെ കൂടെ പോ.”
അദ്നാൻ ഉടൻ തലകുലുക്കിയില്ല.
“സാർ…”
“നിങ്ങളും വരണം.”
ഷിഹാബ് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി.
“എല്ലാവരും ഇറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയിട്ടേ ഞാൻ പോകൂ.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആരും പിന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കാണാതായ വധുവിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചത് ഹാജിയുടെ ഞെട്ടിക്കുന്ന വെളിപ്പെടുത്തൽ
എല്ലാവരും പുറത്തേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ഹാജി പെട്ടെന്ന് ചുമരിൽ ചാരിനിന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായിരുന്നു.
“ഷിഹാബ്…”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ വിളിച്ചു.
ഷിഹാബ് ഉടൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരികിലെത്തി.
“എന്താണ്?”
ഹാജി വിറയുന്ന കൈകൊണ്ട് മുറിയുടെ കോണിലുള്ള പഴയ വൈദ്യുത പാനലിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“അത്…”
“…ബോംബ് പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്ന സംവിധാനം അല്ല.”
എല്ലാവരും അമ്പരന്നു.
“എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”
“ഇത്…”
“…ബംഗ്ലാവ് മുഴുവൻ സ്ഫോടിപ്പിക്കാൻ വെച്ച ബോംബല്ല.”
“പിന്നെ?”
ഹാജി കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“താഴത്തെ നിലവറയിൽ…”
“…ഒരു ഗ്യാസ് ടാങ്കുണ്ട്.”
“ടൈമർ പൂജ്യമായാൽ…”
“…തീ പിടിക്കും.”
“ഒരു ചെറിയ പൊട്ടിത്തെറിയല്ല…”
“…മുഴുവൻ ബംഗ്ലാവും കത്തിനശിക്കും.”
ഷിഹാബിന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി.
അതായത്…
ഇനി കാണാതായ വധു ആയിഷയെ രക്ഷിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം പോര.
ഈ കെട്ടിടത്തിനുള്ളിൽ കുടുങ്ങിയ എല്ലാവരെയും രക്ഷിക്കണം.
കാണാതായ വധുവിന്റെ കഥയിൽ വിധി മാറ്റിമറിച്ച അവസാന തീരുമാനം
ടൈമർ…
00:59…
ഷിഹാബ് വൈദ്യുത പാനലിന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി.
പഴയ വയറുകൾ എല്ലാം തമ്മിൽ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ഏത് വയർ മുറിക്കണം…
ഏത് തൊടരുത്…
ഒരു തെറ്റായ തീരുമാനം മതി.
എല്ലാം അവസാനിക്കും.
അപ്പോഴാണ് റാഷിദ് ക്ഷീണിച്ച ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചത്.
“ഷിഹാബ്…”
“ഇടത് വശത്തെ…”
“…നീല വയർ മുറിക്കരുത്.”
ഷിഹാബ് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം?”
റാഷിദ് വേദനയോടെ ശ്വസിച്ചു.
“ഈ സംവിധാനം…”
“…ഞാൻ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”
“ചുവന്ന വയറിന് പിന്നിലുള്ള…”
“…കറുത്ത വയർ വിച്ഛേദിക്കൂ.”
മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
ഷിഹാബ് ഒരു നിമിഷം റാഷിദിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ കള്ളമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
സത്യവും പ്രതീക്ഷയും മാത്രം.
അദ്ദേഹം പതുക്കെ കട്ടർ എടുത്തു.
ടൈമർ…
00:21…
എല്ലാവരുടെയും ശ്വാസം നിലച്ചു.
ഷിഹാബിന്റെ കൈ കറുത്ത വയറിന് മുകളിലെത്തി.
00:15…
00:14…
00:13…
അദ്ദേഹം കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം അടച്ചു.
ശേഷം…
ഒറ്റ വെട്ടിൽ വയർ മുറിച്ചു.
ടൈമറിലെ അക്കങ്ങൾ…
00:10…
00:09…
00:08…
പെട്ടെന്ന്…
മുഴുവൻ ബംഗ്ലാവിലെയും വൈദ്യുതി അണഞ്ഞു.
ചുവന്ന ഡിജിറ്റൽ വെളിച്ചം അപ്രത്യക്ഷമായി.
ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദത.
ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നീട്…
ഒരു ചെറിയ പച്ച ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു.
അതിന് താഴെ ഒരു വാക്ക് മാത്രം.
SYSTEM DISARMED
ഷിഹാബ് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
ആഴത്തിൽ ശ്വാസം വിട്ടു.
ആ നിമിഷം…
കാണാതായ വധു ആയിഷ ആദ്യമായി ഭയമില്ലാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
എന്നാൽ…
പുറത്ത് നിന്ന് പെട്ടെന്ന് പോലീസ് വയർലെസിൽ ഒരു ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
“സാർ… കറുത്ത എസ്യുവി ദേശീയപാതയിലേക്ക് കയറി… സൂത്രധാരൻ രക്ഷപ്പെടുകയാണ്!”
ഷിഹാബിന്റെ കണ്ണുകൾ കടുപ്പമായി.
അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഈ കേസിന്റെ യഥാർത്ഥ അവസാന അധ്യായം… ഇപ്പോഴാണ് തുടങ്ങുന്നത്.”
കാണാതായ വധുവിന്റെ കേസിലെ സൂത്രധാരനെ പിന്തുടർന്ന അവസാന വേട്ട
ബംഗ്ലാവിന്റെ മുന്നിൽ പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന പോലീസ് ജീപ്പുകളുടെ എൻജിനുകൾ ഒരേസമയം ഉണർന്നു. സൈറൺ മുഴങ്ങിയതോടെ മലമുകളിലെ നിശ്ശബ്ദത തകർന്നു. മഴ വീണ്ടും ചാറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. നനഞ്ഞ റോഡിലൂടെ കറുത്ത എസ്യുവി അതിവേഗത്തിൽ ദേശീയപാതയിലേക്ക് കുതിക്കുകയായിരുന്നു. ഇൻസ്പെക്ടർ ഷിഹാബ് സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ഇത്രയും ദിവസങ്ങളായി കാണാതായ വധു ആയിഷയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ എല്ലാ രഹസ്യങ്ങൾക്കും പിന്നിലുണ്ടായിരുന്ന സൂത്രധാരൻ ഇപ്പോൾ അവരുടെ മുന്നിലായിരുന്നു. ഈ പിന്തുടരൽ വിജയിച്ചില്ലെങ്കിൽ, വർഷങ്ങളുടെ അന്വേഷണവും വീണ്ടും ഇരുട്ടിലാകുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു.
മല ഇറങ്ങുന്ന വളവുകളിൽ എസ്യുവി അപകടകരമായ വേഗത്തിലായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അത് നിയന്ത്രണം വിട്ട് റോഡിന്റെ അരികിലേക്ക് തെന്നിമാറിയെങ്കിലും ഡ്രൈവർ വീണ്ടും നിയന്ത്രണം വീണ്ടെടുത്തു. പിന്നിൽ നിന്ന് പോലീസ് ജീപ്പുകൾ ദൂരം കുറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. വയർലെസിലൂടെ തുടർച്ചയായി നിർദേശങ്ങൾ എത്തി.
“സാർ… മുന്നിൽ പാലമുണ്ട്.”
“ഹൈവേ പട്രോളിന് വിവരം നൽകി.”
“അവൻ രക്ഷപ്പെടാൻ പാടില്ല.”
ഷിഹാബ് ഒരു വാക്ക് മാത്രം പറഞ്ഞു.
“ഇന്ന് ഈ കേസ് അവസാനിക്കും.”
കാണാതായ വധുവിന്റെ യഥാർത്ഥ ശത്രുവിനെ നേരിട്ട ഷിഹാബ്
അഞ്ച് കിലോമീറ്ററോളം പിന്തുടർന്ന ശേഷം എസ്യുവി പെട്ടെന്ന് ഒരു പഴയ ഫാക്ടറിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുകയറി. വർഷങ്ങളായി പ്രവർത്തനം നിർത്തിയ ആ സിമന്റ് ഫാക്ടറിയുടെ ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ് ഇടിച്ചുതുറന്ന് വാഹനം അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞു.
ഷിഹാബ് ജീപ്പ് നിർത്തിയതും കോൺസ്റ്റബിളുകൾ നാലു വശത്തുനിന്നും ഫാക്ടറി വളഞ്ഞു.
അകത്ത് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നിശ്ശബ്ദത.
തകർന്ന മെഷീനുകൾ.
തുരുമ്പിച്ച ഇരുമ്പ് തൂണുകൾ.
മേൽക്കൂരയിലൂടെ ചോർന്നിറങ്ങുന്ന മഴവെള്ളം.
പെട്ടെന്ന്…
ഫാക്ടറിയുടെ നടുവിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
“ഷിഹാബ്…”
“നീ ഒടുവിൽ ഇവിടെ എത്തി.”
ഷിഹാബ് പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ആ മനുഷ്യൻ പുറത്തുവന്നു.
മുഖം വ്യക്തമായി കണ്ട നിമിഷം ഷിഹാബ് നിശ്ചലനായി.
കാരണം…
അത് ഒരു അപരിചിതനല്ലായിരുന്നു.
ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് ഈ കേസ് അന്വേഷിച്ചിരുന്ന വിരമിച്ച പോലീസ് ഓഫീസർ ദേവദാസ്.
അദ്നാൻ അമ്പരന്നു.
“ഒരു പോലീസ് ഓഫീസറോ…?”
ദേവദാസ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“യൂണിഫോം ഊരിയാലും…”
“…ചില ആഗ്രഹങ്ങൾ മരിക്കില്ല.”
കാണാതായ വധുവിന്റെ ജീവിതം തകർത്ത യഥാർത്ഥ ഗൂഢാലോചന
ദേവദാസ് പതുക്കെ ഒരു ഫയൽ നിലത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.
അതിലെ രേഖകൾ കാറ്റിൽ പറന്ന് ചുറ്റും ചിതറിപ്പോയി.
“ഈ തറവാടിന്റെ സ്വത്ത്…”
“അതിന് വേണ്ടിയാണ് എല്ലാം തുടങ്ങിയത്.”
“ഹാജിയെ ഞാൻ മരിച്ചതായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.”
“നസ്രീനെ ഒളിവിൽ പോകാൻ നിർബന്ധിച്ചു.”
“റാഷിദിനെ തടവിലാക്കി.”
“ആയിഷ…”
“…അവൾ സത്യം കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ…”
“…അവളെയും ഇല്ലാതാക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.”
ഷിഹാബിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു.
“ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതം…”
“…സ്വത്തിനുവേണ്ടി നശിപ്പിച്ചോ?”
ദേവദാസ് ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.
“അധികാരം…”
“…പണം…”
“…അതിന് മനുഷ്യബന്ധങ്ങളൊന്നും വിലയില്ല.”
അപ്പോഴാണ് അദ്നാൻ മുന്നോട്ട് വന്നത്.
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം നീ കണക്കുകൂട്ടിയില്ല.”
ദേവദാസ് അവനെ നോക്കി.
അദ്നാൻ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“സത്യം എത്ര ആഴത്തിൽ കുഴിച്ചുമൂടിയാലും… ഒരുനാൾ അത് പുറത്തുവരും.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ദേവദാസ് തോക്ക് പുറത്തെടുത്തു.
ഷിഹാബും തന്റെ സർവീസ് പിസ്റ്റൾ ഉയർത്തി.
മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
രണ്ട് തോക്കുകൾ.
രണ്ട് മനുഷ്യർ.
ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ വ്യത്യാസം മാത്രം.
കാണാതായ വധു ആയിഷയുടെ ജീവിതത്തെ ഇരുട്ടിലാഴ്ത്തിയ കഥയുടെ അവസാന ഏറ്റുമുട്ടൽ ആരംഭിക്കാൻ പോവുകയായിരുന്നു.
കാണാതായ വധുവിന്റെ കഥയ്ക്ക് നീതി ലഭിച്ച അവസാന നിമിഷം
മഴത്തുള്ളികൾ തകർന്ന ഫാക്ടറിയുടെ മേൽക്കൂരയിലൂടെ അകത്തേക്ക് വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. നിലത്ത് ചിതറിക്കിടന്ന പഴയ ഇരുമ്പ് ഷീറ്റുകളിൽ പതിക്കുന്ന ഓരോ തുള്ളിയും ആ നിശ്ശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതാക്കി. ഇൻസ്പെക്ടർ ഷിഹാബും ദേവദാസും തമ്മിൽ ഏതാനും അടി ദൂരം മാത്രം. ഇരുവരുടെയും കൈയിൽ തോക്ക്. ആരും ആദ്യം ട്രിഗർ അമർത്തിയില്ല. വർഷങ്ങളായി അടിഞ്ഞുകൂടിയ പകയും വഞ്ചനയും ആ ഒരു നിമിഷത്തിൽ മുഖാമുഖം നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അൽപ്പം അകലെയായി അദ്നാൻ ആയിഷയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കാണാതായ വധു എന്ന പേരിൽ തുടങ്ങിയ ഈ ദുരൂഹ യാത്ര ഇനി അവസാനിക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന ബോധ്യം എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു.
ദേവദാസ് പതുക്കെ പിന്നോട്ട് നടന്നു.
“നിങ്ങൾ ജയിച്ചുവെന്ന് കരുതണ്ട…”
“എന്റെ കൈവശമുള്ള രേഖകൾ ഇല്ലാതായാൽ…”
“…ഈ കേസും അവസാനിക്കും.”
അയാൾ ഫയലിന് തീ കൊളുത്താൻ ശ്രമിച്ച നിമിഷം ഷിഹാബ് ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
“ദേവദാസ്… തോക്ക് താഴെയിട്.”
മറുപടി ഒരു വെടിയൊച്ചയായിരുന്നു.
ധാം…!
ഫാക്ടറി മുഴുവൻ ആ ശബ്ദത്തിൽ വിറച്ചു.
ഷിഹാബ് ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകിയില്ല.
അദ്ദേഹവും തിരിച്ചുവെടിവച്ചു.
ദേവദാസിന്റെ കൈയിൽ തട്ടിയ വെടിയേറ്റ് തോക്ക് നിലത്തുവീണു. രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ച അയാളെ കോൺസ്റ്റബിളുകൾ ഓടിച്ചെന്ന് കീഴ്പ്പെടുത്തി. വർഷങ്ങളായി പോലീസിനെ വെട്ടിച്ച് നടന്ന സൂത്രധാരന്റെ ഓട്ടം അവിടെ അവസാനിച്ചു.
കാണാതായ വധുവിന്റെ ജീവിതം വീണ്ടും വെളിച്ചത്തിലേക്ക്
ദേവദാസിനെ പോലീസ് വാഹനത്തിലേക്ക് കയറ്റുമ്പോൾ ആയിഷ നിശ്ശബ്ദമായി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. മഴ പതുക്കെ നിലച്ചിരുന്നു. കിഴക്കേ ആകാശത്ത് സൂര്യന്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്തുവന്നു.
ഉമ്മമ്മ പതുക്കെ ആയിഷയുടെ അടുത്തെത്തി.
“മോളേ…”
“ഞങ്ങളോട് പൊറുക്കണം.”
ആയിഷ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ശേഷം ഉമ്മമ്മയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
“കഴിഞ്ഞത് തിരികെ വരില്ല ഉമ്മമ്മ…”
“പക്ഷേ ഇനി ആരും സത്യം മറച്ചുവെക്കരുത്.”
അരികിൽ നിന്നിരുന്ന റാഷിദിന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. വർഷങ്ങളോളം അന്യായമായി തടവിൽ കഴിഞ്ഞ മനുഷ്യന് അന്ന് ആദ്യമായി സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായി.
ഷിഹാബ് എല്ലാ രേഖകളും തെളിവുകളും സുരക്ഷിതമായി വാഹനത്തിൽ വെച്ചു.
കാണാതായ വധു എന്ന കേസ് ഇനി ഒരു ദുരൂഹതയല്ല.
കോടതിയിൽ തെളിയിക്കാവുന്ന സത്യമായി അത് മാറിയിരുന്നു.
കാണാതായ വധുവിന്റെ കഥയ്ക്ക് വികാരഭരിതമായ സമാപനം
മാസങ്ങൾക്കുശേഷം…
അതേ തറവാട്ടിൽ വീണ്ടും വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു.
ഈ പ്രാവശ്യം ഭയമോ രഹസ്യമോ ഇല്ലായിരുന്നു.
മുറ്റം മുഴുവൻ ചിരികൾ.
ബന്ധുക്കളുടെ തിരക്ക്.
നാദസ്വരത്തിന്റെ മധുരം.
ആയിഷയുടെ മുഖത്ത് വീണ്ടും പഴയ പുഞ്ചിരി തിരികെ എത്തിയിരുന്നു.
അദ്നാൻ അവളുടെ അരികിൽ നിന്നു.
“ഇനി ഭയമുണ്ടോ?”
ആയിഷ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഇല്ല…”
“ഇനി എന്റെ ജീവിതം ആരുടെയും രഹസ്യമല്ല.”
നിക്കാഹിന് ശേഷം എല്ലാവരും പ്രാർത്ഥനയ്ക്കായി കൈ ഉയർത്തി.
ഉമ്മമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇത്തവണ കണ്ണീരുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അത് ദുഃഖത്തിന്റെ കണ്ണീരായിരുന്നില്ല.
സത്യം ജയിച്ചതിന്റെ സന്തോഷമായിരുന്നു.
അൽപ്പം മാറിനിന്ന് ഇതെല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഷിഹാബ് തന്റെ കേസ് ഡയറിയുടെ അവസാന പേജിൽ ഒരു വരി എഴുതി.
“ചില കേസുകൾ കുറ്റവാളിയെ കണ്ടെത്തുമ്പോഴല്ല അവസാനിക്കുന്നത്… വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവെച്ച സത്യത്തിന് നീതി ലഭിക്കുമ്പോഴാണ് അവസാനിക്കുന്നത്.”
അദ്ദേഹം ഡയറി അടച്ചു.
ആകാശത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി.
പിന്നെ ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ പോലീസ് ജീപ്പിലേക്ക് നടന്നു.
“കാണാതായ വധു” എന്ന കേസ് ഔദ്യോഗികമായി അവസാനിച്ചിരുന്നു.
“സ്നേഹത്തെ തോൽപ്പിക്കാൻ സ്വത്തിനും അധികാരത്തിനും ചിലപ്പോൾ കഴിയാം… പക്ഷേ സത്യത്തെ എന്നേക്കുമായി മറച്ചുവെക്കാൻ ഒരിക്കലും കഴിയില്ല.”
“— അവസാനിച്ചു —” ❤️ വായിച്ചതിന് നന്ദി.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവെക്കൂ. “ഒരു കഥ“യിൽ കൂടുതൽ പ്രണയ, മിസ്റ്ററി, ത്രില്ലർ കഥകൾക്കായി വീണ്ടും സന്ദർശിക്കൂ. orukadha.com
📖 ഇതും വായിക്കൂ
🖼️ അവസാന ട്രെയിൻ: മിസ്റ്ററി നോവൽ
അർധരാത്രിയിൽ പുറപ്പെടുന്ന അവസാന ട്രെയിനിൽ ഒരു ദുരൂഹ സംഭവം നടക്കുന്നു. ഓരോ സ്റ്റേഷനും ഒരു പുതിയ രഹസ്യം തുറന്നുകാട്ടുന്ന ഈ മിസ്റ്ററി നോവൽ വായിക്കൂ.
👉 മുഴുവൻ കഥ വായിക്കൂ: അവസാന ട്രെയിൻ: മിസ്റ്ററി നോവൽ
ഹൊറർ സാഹിത്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ Britannica-യിലെ Gothic Novel ലേഖനം വായിക്കാം.
